Me fal qe te dua kaq shume,me fal qe ne zemer te lendoj,me fal por eshte teper vone,nuk mundem un ty te harroj,Me fal qe te bera pa dashur,per mua pa qellim te mendosh,me fal qe te bera per mua,poezi me dhimbje te krijosh.Me fal por njeriu prandaj vuan,te dashuroje nje njeri si TI,ti thaje lotet pa kaluar qerpikun,dhe kur te prek buzet te QUHET DASHURI.
Me fal por nuk te them dot te dua,nuk dua me puthje nga ty,ato jane vec dhimbje per zemren,ato me bejne te ndihem NJERI.Por un njeri nuk dua me te jem,nuk dua un me te flas per dashurine,sepse ti me nxore nga zemra,pa ty jeta ime s'ka kuptim.Me fal qe prap po te lendoj,me fal qe PERJETE DO TE DUA,me fal por nuk e di si i behet,me nje njeri te c'mendur si mua.E cmendur se te tjeret i dua si veten,e c'mendur se tregoj te verteten,e c'mendur se jam e sinqerte,se ty te dua me shume se nje jete,Me fal per te metat e mia,me fal qe te dhashe nje shekull dashuri,por jeta i ka keto padrejtesi,jeta me solli tek TI.Dhe ti si nje qenie e pafaj,si nje engjell me zemer te vrare,ti ke dicka te vecante,ti ke shume lote te pathare.Me vjen keq qe un nuk arrita,te te kthej buzeqeshjen perseri,ashtu sic ti ma ktheve mua.